اصلا دوست نداشتم که آخرین مطلب وبلاگ در سال ۸۶ در این مورد باشه اما متاسفانه وقتی دیروز خبر حادثه سوختن۲۲ دانشجو در برخورد اتوبوس حامل آنان با تانکر سوخت رو در روزنامه خوندم بشدت ناراحت شدم.
همه میدونن که آمار تصادفات در ایران خیلی بالاست و سالانه تعداد زیادی از هموطنان ما در این تصادفات کشته می شن و یا مجروح و معلول که علاوه بر خسارات جبران ناپذیر معنوی خسارات مالی فراوانی هم به همراه داره.
اما جالبه که با این همه امکانات پلیس آمار های وحشتناک تصادفات همچنان ادامه داره و همه دارن این موضوع رو میبینن و کسی تا حالا نتونسته کاری بکنه. آمار مرگ و میر ها در هر سال میزان نیمی از کشته شدگان زلزله بم رو نشون میده و این تاسف باره.
اما نکته منفی دیگه موضوع دیر رسیدن نیرو های امدادی در اغلب مواقع به محل حادثه است و این خودش تلفات رو بیشتر می کنه. مثلا در همین حادثه آتش نشانی بعد از نیم ساعت به محل حادثه می رسه و هیچ هلیکوپتر امدادی هم در کار نبوده و البته کسی هم در این مورد پاسخگو نیست.
بهتر نیست مسولین ما بجای لاف زدن های بیخودی در مورد پیشرفت های عظیم علمی و هزینه کردن درآمد های نفتی در پروژه های احساسی فکری بحال این مردم بینوا بکنن.
اصل خبر به نقل از روزنامه اعتماد
امیدوارم نوروز خوبی داشته باشین
